Milan Stašević

Milan Stašević je svoj doživljaj konkretnog ambijenta ravnice, zemljišta, tla, flore, faune i raznih artefakata nataloženih u dubinama civilizacijskih slojeva, preveo u specifičan znakovni sistem. Reprodukovao je prirodne tokove života dosežući nivo univerzalnog principa. Pomoću skupova mrlja, tačaka i crtica, minucioznim radom u tehnici suve igle, akvatinte i bakropisa, uspostavio je dinamične odnose i rasporedom oblika postigao poetsko-vizuelni ritam, pri čemu je bitan problem uzajamnog aktiviranja znakova i prostora. Pošavši od reprodukovanja nekih imaginarnih „krtičnjaka“, šematski oblikovanih na beloj površini lista, polako je prelazio na tananije „crtkanje“ sve sićušnijih raznovrsnih znakova koji grade skoro apstraknu vibrantnu grafičku strukturu: Zemlja III (1983.), Zemlja i semena (1984.). U jednom trenutku, iz obilja tih zgusnutih kaligrafskih „crtkarija“, izdvojio je i uvećao izvestan broj „relikvija“ iz ranijih slojeva prošlosti, koje nas podsećaju na bogato civilizacijsko nasleđe. Znak je postao opisniji, a umetnikova „poruka“ izrazitija: Tekst tla (1993.), Rasejavanje traga, Tekst, Govor oblika, Zaboravljene poruke (1994.), Kružni tok znaka (1996.), Sumerska legenda (2004.)
.

Ljiljana Slijepčević